Stel je niet aan

‘Psychologische hulp is een lifestyle ding geworden’, stelde psychiater Damiaan Denys afgelopen zaterdag in de Volkskrant

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding

Vrij vertaald lees ik: stel je niet aan. Mensen kunnen echt niets meer hebben tegenwoordig en daar worden we steeds slapper van. 

Pijn is goed voor je, daar word je weerbaar en flexibel van. 

Behalve als je een grens over gaat. Psychische stoornissen en lijden dat zo zwaar en intens is dat het betekenisloos wordt, dat is niet goed voor je, daar leer je niets meer van. 

En hoe weet je of je lekker nuttig aan het lijden bent, of niet? 

“Dat is ingewikkeld” zegt Damiaan Denys in het interview. “Ik ben ervan overtuigd dat een mens dat niet in zijn eentje kan bepalen want je bent zelf onderdeel van het lijden. Daar heb je de blik van de ander voor nodig, een arts bijvoorbeeld.” 

Aha, nou, dit artikel zou me bepaald niet de grens over helpen om hulp te zoeken. En veel mensen hoeven die grens ook niet over, dat is natuurlijk precies zijn punt. Maar het probleem is dat je dat zelf dus niet goed kunt bepalen. 

De overmaat aan boodschappen over depressie en burn-out, de hoge verwachtingen van welbevinden en succes, en een leven van louter groei en positieve ontwikkeling helpen niet om ongemak in perspectief te plaatsen. Maar mensen veroordelen die, mede door deze boodschappen onzeker geworden, hulp zoeken al helemaal niet. 

Betere, genuanceerde boodschappen en informatie kunnen wel helpen. En professionals die mensen die hulp zoeken zo snel en kort als kan, en zo lang en intensief als nodig kunnen helpen. 

Helen van Empel

Geef een antwoord