Verjaardagen

‘harteloos zwijn, kijk, zo doen normale, aardige mensen dat, een kaartje sturen als iemand jarig is, hoe moeilijk is dat nou?’. 

Gisteren was mijn verjaardag. Bij verjaarsberichten heb ik gemengde gevoelens. Niet omdat ik het vervelend vind geconfronteerd te worden met mijn leeftijd (51 maar liefst) & ouder worden. Dat vind ik tot nu toe heel feestelijk. 

Waar de meeste berichten me mee confronteren is dat ik dit jaar weer allemaal verjaardagen vergeten ben. Verjaardagen (op die van mijn 11-jarige zoon na) kunnen me niet zoveel schelen. 

Berichten en kaarten zijn leuk – als ik maar zeker zou weten dat de ander het niet erg vindt dat ik verjaardagen 9 van de 10 keer vergeet. En dat weet je nooit helemaal zeker.

Bij een nascholing voor psychologen deden we een oefening, 1-op-1, om een gesprekstechniek te oefenen. Je moest een eigen klein probleem nemen als onderwerp. Mijn collega begon. Haar kleine kwetsuur was nog vers. Gisteren was één van mijn beste vriendinnen jarig. 

“Ze heeft sinds een half jaar een nieuwe vriend en ze is zoveel met hem, we zien elkaar steeds minder. Dat vind ik moeilijk, daar hebben we al een paar keer heftige gesprekken over gehad. Ik was er altijd met haar verjaardag, met onze vaste vriendinnenclub. Nu had haar vriend haar een weekendje weg cadeau gedaan. Daar had ik al moeite mee. En ik kon haar niet eens wat sturen, want ze was weg. Ik kon haar alleen een bericht sturen, daar had ik natuurlijk wel mijn best op gedaan. 

Maar toen ik haar antwoord las… dat was echt zo kwetsend.”

Ik zag haar slikken en bijna tranen. Wat schreef ze?

‘Wat lief dat je aan mijn verjaardag dacht’

Ooh wat kun je toch ongeveer alles missen en niet begrijpen. Het verbaast me elke keer weer. 

Het kwetsende was dat het voor haar zó vanzelfsprekend was dat een goede vriendin aan je verjaardag denkt dat ze zich met deze opmerking opeens in een andere categorie geplaatst voelde. 

Zij las: ‘dacht je dat je een goede vriendin van me was? Nee joh, voor mij beteken je niet zoveel hoor, voor mij ben je gewoon iemand die ik ken en best leuk vind.’

Wonderbaarlijk, elke keer weer, hoe bij doorvragen de onbegrijpelijke reactie van de ander niet alleen logisch, maar ook invoelbaar is. 

Het ‘enige’ wat je moet doen is de tijd nemen en doorvragen. 

Proberen echt te begrijpen, te zien hoe iemand ziet en denkt en voelt op dat moment. Dat doen we natuurlijk meestal niet, dat kan ook helemaal niet. En het loopt meestal prima zonder volledig begrip. 

Maar als je je ergert aan onredelijkheid of aanstellerij van de ander, dan zou je dit eens kunnen proberen. Verhelderend voor jezelf, en ook voor de ander. Meestal weet je zelf ook niet precies hoe je de wereld ziet, daar heb je anderen voor nodig. 

Ik realiseerde me pas na die oefening, jaren geleden dat ik

‘hartelijk gefeliciteerd met je verjaardag ik hoop dat je een fijne dag hebt’ las als ‘harteloos zwijn, kijk, zo doen normale, aardige mensen dat, een kaartje sturen als iemand jarig is, hoe moeilijk is dat nou?’. 

Inmiddels is het een licht, ojee, weer vergeten, en denk ik iets vaker aan verjaardagen. 

Heerlijk, ouder worden. 

Helen van Empel

Geef een antwoord